احمد رضا احمدی

احمد رضا احمدی

رسول یونان

با بازي شمس لنگرودي و رسول يونان در ايتاليا

ایلنا: فيلم سينمايي «فلامينگو شماره 13» به کارگرداني «حميدرضا عليقليان» به نمايندگي از سينماي ايران در ششمين دوره جشنواره بين المللي «فيلم براي صلح» در کشور ايتاليا به نمايش در می آيد.
به گزارش ايلنا به نقل از روابط عمومي مؤسسه سينمايي «خط سوم»، فيلم سينمايي «فلامينگو شماره 13» به کارگرداني «حميدرضا عليقليان» و با بازي شاعر سرشناس ايراني «شمس لنگرودي» و نويسندگی و بازی شاعر جوان ايرانی «رسول يونان» به نمايندگي از سينماي ايران در جديدترين حضور بين المللي خود، روز 12 تيرماه جاری (3 جولای) در ششمين دوره جشنواره بين -المللي «فيلم براي صلح» در ايتاليا به روي پرده می رود.

درباره‌ انسان‌ هايي است كه از خود و زندگي ‌هاي روزمره تبعيد شده‌ اند. آن ‌ها با هم در يك تبعيدگاه زندگي مي ‌كنند. سليمان (با بازي رسول يونان) كه گندمزاران را به آتش كشيده و متهم به قتل يك نفر است، افسانه ‌اي مي ‌آفريند. او معتقد است فلامينگويي ديده است با منقاري خون‌ آلود؛ اين فلامينگو به جاي ساحل، در دوردست‌ ها زندگي مي ‌كند و نماد شكستن حصارهاي تبعيدگاه است. سليمان بر سر اين افسانه‌ ها جانش را مي‌ بازد؛ اما زنش "تاماي"، مرگ او را باور ندارد. استاد (با بازي شمس لنگرودي) چراغ روشن اين قصه‌ غم ‌انگيز است. او عليه بي ‌عدالتي‌ هاي رايج در اين قصه اسلحه مي‌ كشد ...
فيلم سينمايي «فلامينگو شماره 13» در اولين حضور بين المللی خود، در بخش مسابقه اصلي بيست و سومين دوره جشنواره بين -المللي فيلم توکيو در کشور ژاپن به روي پرده رفت و مورد استقبال منتقدين و تماشاگران حاضر در جشنواره قرار گرفت.

ما صبح فردا امتحان داریم

باید

ساعت آغاز عطر یاس

ساعت برگ ریزان درختان

ساعت ضربان قلب

ساعت شنیدن خبر های مه آلود

ساعت مد دریا

ساعت جذر امید را امتحان دهیم

ما همگی بیماریم

در امتحان فردا

که در یک میدان چمن

به هوای بهاری

و معلمین فداکار

انجام می شود

شرکت نمی کنیم._*

_{احمد رضا احمدی}

باغبان پیر باغ !

به صلیبت کشیده اند.

چشمانت از حدقه در آمده است

وکلاهت پس معرکه است.

نگاه کن!

فقط نگاه کن!

گنجشک های هزاره سوم را

هراسی از امواج مایکروویو نیست

چه رسد به تن پوشالی تو

که تنها کلاغی بر آن می نشیند.

برگرفته از وبلاگ دوست عزیزم خطی بر دیوار

غروب

دستی تکه های تنگ شکسته را

از روی ساحل جمع می کرد

وماهی کوچک همچنان بر شن ها بود

آن ماهی مرده من بودم

آن دست تو نبودی؟

 _{(شعر ازاکبر میرجعفری)}

وقتی رسیدیم به آن دیار کهن ،

یکی مان فریاد زد:

-یافتم:

بقایای حنجره ای را که:

«دوستت دارم » نگفته است !

تا می‌گفتم باران

آسمان می‌بارید.

حالا فقط

انگشتِ شست‌َش را حواله‌اَم می‌کند!

کاش نرفته بودی

ویار کرده‌ایم خاک وطن ببلعیم

این بچه حتماً سرباز است.

قرص ضد حاملگی اثری نبخشید

قابل پیش‌بینی بود

این بچه به دنیا نیامده سر جنگ دارد.

کار از کار گذشته است

باید به فکر تدارک جنگی خانگی بود

وگرنه با تن خود جنگ می‌کند.

ویار کرده‌ایم

و خاک وطن

برای همین بچه کافی است.

شمس لنگرودی

سند زده ام یک جا
همه را به حرمت چشمان تو
مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون
که میترکاند یکی یکی حفره های ریه هایم را
تا شمارش معکوس آغاز شده باشد

مرا مهتاب
مرا لبخند
و آویشن
حرمت چشمان تو بود 
نبود؟
پس دل گره زدم به ضریح هر اندیشه ای
که آویشن را می سرود
حرمت نگه دار دلم
گلم

نه
به کفر من نترس
نترس کافر نمی شوم هرگز
زیرا به نمی دانم های خود ایمان دارم

عرفان لایت با طعم نعنا

شک دارم به ترانه ای که
زندانی و زندانبان همزمان زمزمه میکنند!

پس ادامه میدهم
سرگذشت مردی را که هیچ کس نبود
با این همه
تو گوئی اگر نمی بود
جهان قادر به حفظ تعادل نبود
چون آن درخت که زیر باران ایستاده است
نگاهش کن
چون آن کلاغ
چون آن خانه
چون آن سایه
ما گلچین تقدیر و تصادفیم
استوای بود و نبود

دلم
گلم
حرمت نگه دار
این اشکها خون بهای عمر رفته من است
سرگذشت کسی که هیچ کس نبود
و همیشه گریه می کرد
بی مجال اندیشه به بغض های خود
تا کی مرا گریه کند؟
و تا کِی ؟!
و به کدام مرام بمیرد

آری گلم
دلم
ورق بزن مرا
و به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع میکند
با سلام و
عطر آویشن

           حسین پناهی

نه

بايد بروم

تندتر از مردمك هاي خانه هاي سكوت

نه

تندتر از گام هاي خاكستري و نازك اين جوي بي سرانجام

بايد اين حنجره گر گرفته ياري كند مرا

آرام

نه

بايد كه تند بروم....تندتر...

دستانت را حلقه کن در اطرافم

آسوده سرت را بگذار

خیس از اشکم کن

تا آرام بگیری

اکنون من

برای رسیدن آماده ام.

برای شکفتن و...

آرام بگیر شیرین جان..

امروز بسیار به تو اندیشیدم

به اندازه دوست داشتن وسعت گرفتم

بالهایم را گستراندم

دمی در سایه ام بنشین

تا آرام بگیرم.

تنها گناهیست

که خدا هم

برای ارتکابش

ایستاده کف میزند.

آرام مي روم

در گمگشته كوچه اي

كه دريغ از يك چراغ

كه آمدنت را با پلك هاي گاه و بي گاهش شماره كند

آرام مي روم

در غباري از انتظاري براي نمي دانم

كه مرا از گذشته ام و تمامي چشم هايي كه مي شناختم دور مي كند

اما خیالت راحت

خیال باریدن ندارد..